 |
Adilo,
We missen je zo.
We denken nog heel veel aan jou.
Aan die tijd, toen je nog bij ons was,
onze harten zijn gebroken, net als een gebroken glas.
Alleen nog een fotoalbum, vol foto´s, waar we je nog kunnen bekijken,
maar we kunnen jou nooit meer bereiken.
Je zal er voor ons altijd zijn,
want we houden ons groot, maar van binnen voelen we ons klein.
Tranen die nog stiekem glijden,
als we denken aan die droevige tijden.
Alleen die tranen, die jij kunt voelen,
jij weet wat wij daarmee bedoelen.
We houden nog steeds van jou, maar dat zul je wel weten.
Want we zullen onze teddy nooit meer vergeten.
Nooit meer uit onze harten, of uit onze gedachten.
Je was altijd vrolijk, jij maakte ons blij.
Je was altijd druk met spelen, als een echte bezige bij.
We waren gelukkig met onze jaren.
Maar dat is nu zo raar, als we naar je urntje staren.
We wilden dat je nog altijd bij ons was.
Dat we je nog konden knuffelen, en jij nog op ons bouwden.
Dat we je nog konden zeggen, hoeveel we nog altijd van je houden.
Toen je nog leefde, konden we je duizend kussen geven.
Nu waren we te laat, nu zul jij eeuwig in onze harten verder leven.
Je hebt een plaatsje in onze harten, om daar eeuwig te blijven,
want onze liefde voor onze teddy, is niet te beschrijven.
We kunnen je nu geen liefde meer schenken,
maar we blijven eeuwig en altijd aan je denken.
|